Waarom is mijn gedicht verstoken van modes?
Zo zonder wending of plotselinge spurten?
Waarom kan ik in deze tijd niet flirten
Met vreemde elementen en nieuwe methodes?
Waarom ik telkens één en hetzelfde beraam,
En mijn ideeën hul in bekende patronen,
Zodat elk woord haast ritselt van mijn naam,
Om zo zijn oorsprong en zijn lot te tonen?
O lieve schat, het gaat mij steeds om jou,
En jij en liefde zijn mijn onderwerp.
Met al mijn talent hernieuw ik oude trouw
Als ik wat al verworpen is weer werp.
De zon is elke dag zo oud, zo jong;
Steeds zingt mijn liefde wat al eerder zong.
(William Shakespeare, vertaald door Bas Belleman.)
0 reacties:
Een reactie plaatsen